| ||i*₪k||'s profile||i*₪k||»L--ife••Toda--Y...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
March 31 ในที่สุดก็ถึงเวลาอันยองฮาเซโย
ในที่สุดก็ได้มาอัพซะที
หายไปประมาน ชาติกว่าๆๆ ทั้งนี้เนื่องจากไม่มีเวลา รวมไปถึง
ขี้เกียดนั่นเอง ไม่มีไรมากอย่าไปสนใจ
ไหนๆเรามาอัพทั้งที ใครอ่านก้เม้นด้วยล่ะ
ถ้าไม่เม้น หน้าตาขี้เหร่นะจะบอกให้
ใครเม้นก้จะสวยวันสวยคืน หล่อจิงหล่อจัง55
ตั้งกะเปิดปีการศึกษามองสอง ก้ทิ้งให้มันเน่าซะอย่างงั้น
ตอนนี้จะขึ้นมอสามแระ แก่เข้าไป แก่จิงๆตอนนี้ปิดเทอมแระ ดีใจมากมาย ปิดมาเดือนนึงละ พึ่งมาอัพ
ปีนี้ผลสอบออกมาเปนที่น่าพอใจ พอสมควร
ไม่ตกซักจุด เฉลี่ย 3.64
เฮอะ ดูเหมือนเยอะ แต่พอเอาไปเทียบก้ของนิวนี่ ไปไกลๆเลย
แม่งได้ 4.00 หอยเอ๊ย แกกะเราก้เปนเพื่อนกันกินข้าวก้กินที่โรงเรียน หม้อเดียวกันอีกตะหาก
ไหงมันได้เยอะนักวะ
ชิชะ ไอแอ๊ปเปิ้ล
ตอนนี้กำลังบ้าเอสเจอย่างรุนแรง 55
โดยเฉพาะ คังอินกะเยซอง คนอะรั๊ย น่ารักซะ
ระวังโดนจับข้อหา บาดตาบาดใจ555
อีกอย่าง บ้าฟรีเพลย์ด้วย ถึงแม้จะไม่มีใครบ้ากะเราก้ตาม
เทพบุตรมาเกิดชัดๆ หล่อลากดิน
เห้ออ ช่วงนี้ก้ กินๆ นอนๆ เล่นๆ ดูทีวี อ่านหนังสือ เรียนๆ
มีหวังอ้วนแน่นอน
วันจันนี้ก้จะได้ไปผลาญเงินเล่นอีกละ ที่สัปดาห์หนังสือ รอมานานมากมาย
ไปกะไอแจนมัน
เดี๋ยววันที่ 9เมษา นี้ก็ต้องไปเรียนแระ โฮ้วว
ตื่นเต้นๆๆ
ปิดเทอมแล้วเหงาปาก
ไม่มีไอแจนมาให้เม้าเหมือนเดิม ไม่มีไอมดไอนิวให้แซว
ไม่มีไอแก้วให้ด่าเล่น เบื่อชะมัด
มีแต่ไอน้องบ้าเนี่ย กวนตีนได้ทั้งวัน ตีกันทั้งคืน เชอะ เด็กบ้า
เห้ออ ถอนหายใจบ่อยจังแฮะ
อยากให้เพื่อนกลับมาเปนเหมือนเดิมจัง
ขนาดปิดเทอมเรายังเครียดเรื่องพวกแกเลยนะเนี่ย 55
ปีหน้าก้อยุ่ด้วยกันปีสุดท้ายแล้วนะเว่ย
หลายคนอาจจะดีใจ เออดี กุเบื่อหน้าเมิงละรีบๆไป
แต่เราไม่ได้คิดงั้นซะหน่อย อยากให้เราอยุ่ด้วยกันนานนนนน
สังเกตคำว่านานนน
เดี๋ยวโตกันไปก้ลืมกันแระ เอ๊ยไม่ใช่ เค้าบอกกันว่า
ไม่มีเพื่อนสมัยไหนดีกว่าเพื่อนสมัยมัธยมน้า
รักกันให้มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เพราะว่า
เรารักพวกแกน้า
P.S.
--รักพวกแกมากมาย--
--ใครอ่านก้ฝากเม้นด้วยนะจ๊ะ--
--ชอบคนอ่าน รักคนเม้น-- <<<สีเจ็บมั่ก
July 01 มาอัพแร้วจ้าาาาอันยองทุกคน
เย้ๆๆๆๆวันนี้ก็ได้ฤกษ์มาอัพแร้วว ช่วยกันเม้นด้วยน้า ชอบคนอ่าน รักคนเม้นเน้ออ
ก้...หลังจากที่ไม่ได้อัพมานาน
จนสเปซเกือบจะเน่า (เกือบนะเกือบ)
ก้ถึงเวลาแร้วที่เจ้าของจะมาชำระของเก่า
ปีนี้ก้มอสองแล้วเนาะ
อะไรๆมันก้ยากๆๆๆๆๆๆๆๆๆขึ้น
แล้วอะไรๆมันก้เยอะๆๆๆๆๆๆๆๆขึ้นด้วยเหมือนกัน
โดยเฉพาะไอ้การบ้านเนี่ย
เดี๋ยวนี้ก้ลดลงไปมั่งแล้วแหละ
แอบดีใจ
เว้ยยย
แต่เรียนเลขไม่รุ้เรื่องเลยว่ะ
ทำไงๆๆๆๆ
เส้าสลด หดหู่ใจจิงๆ
ม่ายยยยยยยยยย
มั่ยจิงใช่ม๊ายยยยย
หยั่งงี้ก้รุ้แล้วอ่ะดิ
เรื่องนั้น
โถ่เว้ย
ไม่น่าเลย
ก่งก๊งที่สุดเลยกรุ
เอ่อ
คนอ่านก้ไม่ต้องอยากรุ้นะ
เพราะถามไปก้ไม่บอก
อะแหะๆ - -
จะสอบกลางภาคแล้วอ่ะ
รุ้สึกว่าอะไรๆมันยังไม่เข้าที่เลยอ่ะ
เวลามันผ่านไปรวดเรวมากกกกกกกก
ย้ำว่ามากกกกกกกกก
ไม่รุ้จะอัพไรแล้วอ่ะ
เด๋วต้องไปเรียนและ
ไปดีก่า
เอ้อ...ก่อนไป
จะบอกว่า
เม้นให้เราเยอะๆๆน้า
><
รักทุกคนน้า
ซารางแฮโยจ้า
 June 03 แก่จังง่ะ จาครบสิบสามแร้ว~แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทู้ ยู แฮปปี้เบริด์เดย์ทู้ยู แฮปปี้เบิ๊ดเดย์ แฮปปี้เบิ๊ดเดย์ แฮปปี้เบิ๊ดเดย์ ทู้ ยู~
เย่ๆๆ
พุ่งนี้ก็วันเกิดแล้ว
แก่ขึ้นอีกตั้งปีนึง
แปปเดียวแกโตแระ
อยากกลับไปเปนเด็กเหมือนเดิมจัง
คิดแล้วเส้ามากมาย
พุ่งนี้ก้จะได้ตัดเค้กแล้ว
เย้ เย
มีความสุขที่สุดในโลก
อ้อ
ต้องไม่ลืมขอบคุนแม่
ที่ทำให้เราได้เกิดมา
ปีนี้
อยู่มอสองแล้ว
ต้องตั้งใจเรียนหน่อย
แต่ไหงการบ้านมันเยอะหยั่งงี้ฟระ
แหม้~
ถ้าการบ้านมันน้อยกว่านี้นะ
จะตั้งใจเรียนให้
จิงๆเลยด้วย
เชอะ
การบ้านเยอะเว้ยยยยยยยย
เบื่อออออออ
เอาไปอ่านแก้เซงละกาน
บันทึก...เพราะรักในแบบของใคร ก็เป็นแบบของมันไม่มีแบบแผนตายตัว
May 04 ยิปปี้ๆมาอัพแร้วค่า
เพราะดองไว้นานมากกกกกกกกก
*ย้ำ นานมากกกกก
โทดด้วยละกัน
ก้คอมมันโดนไวรัสอ่า
หุหุ
ก้ในที่สุดซัมเมอร์ก็หลุดพ้นไป
รวมถึงไวโอลินด้วย - -
ถึงเวลาพักผ่อน
แต่ก้ต้องทำการบ้านด้วยอ่ะ
เซงเว้ย
ยังไม่คืบหน้าซักนิด
แง้วๆ พุ่งนี้ก้จะได้ไปเที่ยวแล้ว
เย่ๆ แฮปปี้ๆ คิดถึงเพื่อนจัง
อยากเปิดเทอมเรวๆ
แต่ไม่อยากเรียนวิดว่ะ
แมร่ง
เรียนไม่รุ้เรื่อง
มีแต่คนบ่น
ชิชะ เบื่อเว้ย
เซงชีวิด
-------------------------------------
เวลาที่เราได้รับรู้มาว่า…ใครคนนึงไม่สบายใจ
ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นมามีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น “เป็นห่วง” ซึ่งมันจะเกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัวเลย อยู่ๆมันก็วิ่งขึ้นมา ณ วินาทีที่เราได้รู้ว่า จิตใจเค้าได้รับการกระทบกระเทือน อยากทำอะไรก็ได้ แค่ให้เค้ารู้สึกดี อยากทำอะไรก็ได้ แค่ให้รู้ว่าเค้ายิ้มแล้ว อยากทำอะไรก็ได้ ที่จะสามารถแบ่งเบาส่วนนั้นออกมาได้บ้าง อะไรก็ตามที่"เพื่อน"คนนี้ จะสามารถทำ"เพื่อเธอ"ได้ รับรองเลยว่าจะไม่ลังเลที่จะทำ จะปฏิบัติ ฉันยินดีจะรับฟัง เพราะอย่างน้อยการที่เธอได้ระบายให้ฉันฟัง ฉันก็ภูมิใจที่ได้เป็นผู้รับรู้ปัญหา แต่ไม่รู้หรอกว่าจะช่วยอะไรได้มั้ย อาจไม่มีคำปรึกษา อาจไม่มีความช่วยเหลือ แต่สิ่งที่มีให้คือกำลังใจ และรอยยิ้ม เพราะฉันจะเป็นที่ว่างให้เธอได้นั่งลงพักผ่อน ก่อนที่เธอจะไปสู้กับปัญหานั้นอีกครั้ง ด้วยกำลังใจที่เข้มแข็ง จะกุมมือเธอไว้เสมอ ** มีคนส่งมาอ่านแร้วรุ้สึกดีเลยเอามาลงสเปซ
P.S
----อ่านแล้วเม้นให้ด้วย
----มิสๆๆๆเพื่อนทุกคน
April 18 สงกรานต์ปี้นี้เย่ๆๆ
มาอัพแล้ว
ทิ้งไว้นานมากมาย
สงกรานต์ไปต่างจังหวัดมา
เล่นน้ำซะดำ
แต่ก้ดำไม่มากนะ
สนุกมากกกกกกก
เดี๋ยวนี้เรียนไวโอลินสนุกขึ้นแระ
เพลงเพราะมากกกก
เอ้อ
แระก้
เดี๋ยวนี้เลิกร้องห้ายแร้วแหละ
ทำใจได้แล้วมั้ง
ดีละๆ
ไม่ชอบเรียนวิดกะครูใหม่เรยอ่ะ
ง่วงยิ่งกว่าสังคมครูอุษาอีกอ่ะ
เซงสุดๆ
ยากก้ยาก เอาไรมาให้เรียนก้ไม่รุ้อ่ะ
ชิ เบื่อจิงๆ
----------------------------------
รัก มีค่ากับเรามากแค่ไหน
เมื่อก่อนเคยคิดว่า คนที่ร้องไห้ให้กับความรัก ช่างเปนคนที่โง่
แค่คนๆเดียวเนี่ยหรอที่จะมีอิททิพลมากพอจะทำให้เรา ร้องห้าย
เคยคิดว่า...ความรักทำให้คน โง่ จิงๆที่มองไม่เหนความชั่วร้ายของเค้า
เคยคิดว่า...ความรักคือการหลอกลวง เพื่อหวังอะไรต่างๆ
เคยคิดว่า...ไม่มีวันหรอกที่จะร้องไห้ให้กับความรัก
เคยคิดว่า...ความรักเปนเรื่องไร้สาระ
เคยคิดว่า...การมีความรักทำให้เราต้องมีภาระมากมาย
เคยคิดว่า...ความรักมันมีอะไรดีนัก ทำไมใครๆถึงใฝ่หา
แต่พอได้มารุ้จักกับคนๆหนึ่ง...
เค้าคือคนที่ทำให้เรารุ้จักคำว่า รัก มากขึ้น
รัก มันมีอะไรมากกว่าืที่เราคิดไว้
มันสาืมารถทำให้เรา้เปนคนอ่อนไหวได้
ทำให้เรามีึความสุข ที่ได้อยุ่ใกล้ๆเค้า
ทำให้เรามีึกำลังใจ มีเำพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่ง
ทำให้เรากลายเปนคนโง่เหมือนที่เราคิดไว้
...เพราะอะไรน่ะหรอ
บางครั้งก้ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะอะไร
บางทีเรายอมโง่ทั้งๆที่เราก้รุ้อยุ่ว่าเค้าหลอกเรา
แต่เราก้ไม่ทำอะไรเพราะกลัวว่ารักนั้นจะจบลง
เรากลัวที่จะัไม่มีเค้าอยุ่เคียงข้าง
เรากลัวว่ารักนั้นจากเราไปเมื่อไหร่
เพราะถ้ารักจากเ้ราไป...มันจะทำให้เรากินไม่ได้ นอนไม่หลับ
ไม่มีกระจิต กระใจจะทำอะไรได้
และแล้วชั้นก้เข้าใจรักมากขึ้น
เมื่อวันหนึ่ง...ชั้นนั่งร้องไห้อยุ่ในมุมๆหนึ่งของห้อง
ไม่เปนอันจะทำอะไร เรียนหนังสือก้ไม่รุ้เรื่อง
งานที่ทำออกมาก้ทำได้ไม่ดี
เพื่ือนๆมาปลอบก้ไม่ได้ช่วยให้อะไรๆดีขึ้น
ได้แต่นั่งนึกถึุงคำพูดเก่าๆ ที่ผ่านมา
จากที่เคยคิดไว้ว่า ไม่มีวันหรอกที่จะร้องไห้ให้กับความรัก
แต่มันก้ทำให้ร้องไห้ไปหลายวันเหมือนกัน
จากที่เคยคิดว่ารักเปนเรื่องไร้สาระ
แต่มันกลับทำให้เหนคุนค่าของความรักมากขึ้น
และก้รุ้ว่ามันมีอิททิพลต่อเรามากเมื่อได้เจอกับรักจิงๆ
P. S
--อ่านแล้วเม้น
-- mizz ทุกคน March 31 เหนื่อยเจ้าค่ะ เบื่อๆๆๆๆๆ
ไม่หยากเรียนแร้วไวโอลิน เจ็บนิ้ว เพลงยาก เล่นไม่เก่ง นอกคอก!! อยากโดดเรียน ไปสัปดาหนังสือมาแหละ ใช้ไปเกือบสองพัน เจ้าจอร์จ หมดตูดเรยกรุ มาอัพแค่นี้แหละ ยังร้องห้ายอยุ่ทุกคืนอยุ่เลย
พี--เอส-- ...มิสทุกๆคน... ...อ่านแร้วต้องเม้น...
March 27 ชีวิดช้าน--ชีวิดของข้าพเจ้า
เหนื่อยมากเลย
ย้อนไป
--วันที่23--
ไอนิวนะ
พาเพื่อนมาลำบากแท้ๆ
ต้องไปจัดหนังสือที่โรงเรียนอ่ะ
เหนื่อยชิบหาย
มีการหลอกว่าจะได้เกียดติบัดอีก
ไม่เหนได้เลย
อ่ะโด่
 --วันที่24--
ก้มารับผลสอบ
เสียวสันหลัง
พอได้มา
เห้อ ค่อยยังชั่ว
ได้สามจุดห้าเก้า
พอใช้ได้เว้ย
อิดฉาเยาว่ะได้เกรดเฉลี่ย สี่
ดีจังเลย
 --วันเสา--
วันนี้ก้ไปเรียนที่อีซีซี
เริ่มคอร์สใหม่
ไม่มีใครเรียนเปนเพื่อนเลย
ถูกทิ้ง!!
พอเรียนเส็ดก้ไปบ้านป้า
ไปกินข้าว
ค้างด้วยคืนนึง
นอนตั้งเกือยเที่ยงคืนแน่ะ
 --วันอาทิด--
ตื่นตั้งกะตีห้าครึ่ง
เพราะต้องไปส่งพี่ขึ้นเครื่องตอนแปดโมง
แต่มันก้ต้องรีบแหละว้า
เส็ด
ออกจากบ้านป้าตอน6โมงเช้า
ไปถึงเดินหาตั้งนาน
กว่าจะเจอ
พอดีว่าลุงมีลูกน้องเปนต.ม
เค้าเลยให้เข้าไปส่งได้
แต่..เราไม่ได้เข้าอ่ะ
เพราะดันใส่แตะไปอ่ะดิ
เส้าเรย
ทีนี้พี่อีกคนต้องรีบไปเรียนเลยกลับก่อน
ก้อยุ่กะพี่ชายของช้าน
สองคน
เดินไปเดินมา
หิวก้หิว
กุเกือบจะโดนทิ้งเพราะแม่คิดว่ากลับไปก่อนแล้ว
-*- เลยไปกะลุง
ไปถึงก้กินข้าว
พอกินเส็ดก้หลับ
รุ้สึกว่าหลับนานมากเลยอ่ะ
ตื่นมาก้กลับบ้าน
แค่นี้แหละ
 มนุษย์ทุกคนไม่ว่าชายหรือหญิงจะเกิดมาพร้อมกับกุญแจคนละ1ดอก.. ..กุญแจดอกนี้ใช้ไขเข้าไปห้องหัวใจของใครบางคน ใครคนที่ใช่ ใครคนที่เป็นของเรา.. ..ซึ่งถ้าคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา ถ้าคนๆนั้นไม่ใช่ของเรา.. ..กุญแจก็จะไม่สามารถไขเข้าไปได้.. ..ถึงแม้ว่าจะพยายามซักเท่าไหร่ ถ้าไม่ใช่ยังไงก็ไม่สามารถผ่านเข้าไปได้.. ..และถึงแม้ว่าบางกรณีจะสามารถไขเข้าไปได้ แต่ก็ต้องเจออุปสรรคอีกหลายด่าน.. ..เพราะห้องหัวใจใช่ว่าจะมีเพียงประตูเดียว.. ..มีทั้งประตูแห่งความประทับใจ ประตูแห่งสัมพันธภาพ ประตูแห่งความเข้าใจ.. ..และอีกมากมายจนกระทั่งประตูสุดท้ายที่เรียกว่าประตูแห่งความรัก.. ..ซึ่งถ้าไม่ใช่..ก็จะไม่สามารถผ่านเข้าไปจนถึงประตูสุดท้ายได้.. ..จนในที่สุด ถึงแม้จะเจ็บปวด เจ็บใจและเหนื่อยล้าซักเพียงใด.. ..ก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยไป.. ..และถ้าวันใด.. กุญแจดอกนี้สามารถผ่านประตูทั้งหมดเข้าไปสู่ห้องหัวใจของใครบางคนได้.. ..ก็จงจำไว้เถิดว่า คนๆนี้แหละเป็นของเรา จากนี้และตลอดไป.. ..เพราะเรา..ได้เข้าไปอยู่ในหัวใจของเขาคนนั้นแล้ว เขาซึ่งเป็นของเรา.. ..และความสุขใจ ความพอใจ ทั้งความรู้สึกดีๆทั้งหมดจะวนเวียนอยู่รอบกายเรา.. ..วันนี้คุณใช้กุญแจของคุณกับหัวใจของใครบ้างแล้วรึยัง?   --มิสนะจ๊ะเพื่อนๆ--
--ใครเม้นขอให้สวยวันสวยคืน--
March 19 ความรัก..ในความคิดความรัก...มันต้องลงเอยแบบนี้ทุกทีเลยใช่มั้ย
ต้องลงเอยด้วยความเจ็บทุกทีใช่มั้ย
มันเปนคำถาม
ที่เราตอบตัวเองไม่ได้
มีคำถามอีกตั้งเยอะแยะ
ที่ตอบตัวเองไม่ได้
เวลามันก็ผ่านไปเรวมากๆ
เพราะว่าขี้เกียดเรียนซัมเมอร์อ่ะ
วันพุดไปกินข้าวนอกบ้านที่แชงกรีลามา
เข้าไปนี่แบบ
สวยสุดยอดอ่ะ
ปรามานว่าคนรวยเค้ากินกันอ่ะ
อิ่มจังตังอยุ่ครบเพราะ
ลุงที่รวยแสนรวยของกุเปนคนออก
 มะวันพรึหัด
ไปซอยละลายซับมาด้วย
มันละลายซับจิงๆว่ะ
หมดไปหลายตัง
แม่กุหมดตูดเลยอ่ะ
เส้า แต่ก็ได้ของมาหลายอย่างง่ะ
อยากให้ถึงวันที่ 24 เรวๆอ่ะ
อยากเจอเพื่อน
แต่ไม่เอ๊าไม่เอาสมุดพก
นรกของแท้
วันสุก
ก็ไปเอกตรามา
ดีโคดอ่ะ
เค้ามีงานอำลาของพี่มอ6
โคดดี
จัดได้อลังกานสุดๆ
แต่น้องเฮงซวย
กุเกียดมึง สาดด
ด่าอยุ่ได้
ก้ตีปิงปองแม่งกวนตีน
พอแพ้ก้บอกว่ามันชนะ
ขี้ฟ้องอีกตะหาก
ด่าๆ
พอกุด่าเท่านั้นแหละ
แม่ก็ด่า ทีมันอ่ะ
ด่าตั้งหลายที
ไม่ว่ามั่งวะ
กรุเลยนั่งเงียบตลอดงานกินก็ไม่กิน
แบบ
เหมือนคนใบ้เลยอ่ะ
รำคาน
กลับมาก็ร้องห้ายยกนึงและนอน
ช่างลำเอียงซะจริง
 ความรัก...ในความคิด
คิดว่า
เปนเรื่องของคนสองคน
เปนความเข้าใจ
เปนความห่วงใย
เปนชีวิด
เปนแม้กระทั่งลมหายใจ
เปนได้ทุกๆอย่าง
แต่ความรักที่เรามี
มันไม่ใช่เลย
ทุกๆอย่างที่เค้าทำ
เหมือนกับ...ฝืนใจทำ
เพื่อให้เราดีใจ
ให้เรารุ้สึกดี
ก็แค่นั้น
ไม่รุ้
ว่าเค้า้จะคิดยังไง
ยังเลย..ยัง
ตัดใจไม่ได้
ไม่อยากนะ
ไม่อยากที่จะต้องนอนร้องห้ายทุกคืน
ไม่อยากฝืนยิ้ม
ไม่อยากคิด
ไม่อยากรับรุ้
แต่มันจะทำไม่ได้เลยหรอไง
การลืมเค้าไป
มันยากมากใช่มั้ย
อันนี้
ก้เปนอีกคำถามนึง
ที่ตอบตัวเองไม่ได้
พี.เอส
มิสทุกคนจ้ะ
อ่านแร้วเม้นให้ด้วยนะค้า
March 13 เย่ๆหนุกหนานในที่สุด!!!
ก็ได้มาอัพ
เพราะปล่อยทิ้งไว้จนมันเหม็นเน่าสุดๆ
ด้วยความขี้เกียดนั่นแหละ
แต่คือว่าพอดีวันนี้ได้เริก
เลยมาอัพมันซะหน่อย
วันนี้ก็ไม่มีไรมาก
ไปจัดบอด สวยงามมาก ขอบอก
จนเส็ด
แต่แม่ง
วันนี้ใส่แตะไป
ตีนดำชิบ ตอนอาบน้ำขัดบรรลัยเลอ
กว่าจะออก
โหย เส้าว่ะ
วันพรึหัดไปฟังผลซ่อมมาด้วยย
ตกผรค.ไทย
นั่งคัดมือหงิกเลอ
เจ็ดแปดหน้าอ่ะ
ช่างน่าเส้าซะจิง
ก็พอจัดบอดเส็ด
ก็ข้ามไปทีไอที
ไปกินติม
แต่ตรองมาดมันกินข้าวเช้า
พอเส็ด
ก็ร่ำลาเพื่อนๆ
เดินไปเอกตรากะตรองมาด
ตอนแรกกะจะเข้าบ้าน
แต่ไม่มีกุนแจ
โห กรูนี่
จิงๆเลย
ไหนๆเดินมาแล้วเลยไปด้วยกัน
พอเส็ด
ก็ไปตีปิงปองที่เอกตรานั่นแหละ
มันชิบหาย
ตีนก็ดำด๊ำดำ
ปรามาน สองโมง
จะสามโมง
พ่อตองมาดก็มารับกลับ
เหนื่อย
เลยนอนกลางวันซะเลย อิอิ
พอเย็นๆ
ก็ไปสระผมที่ร้าน
กลับมาเช้งกะเด้ะ
แระก้นั่งขัดตีนอยุ่ในห้องน้ำ
แล้วก้มานั่งอัพสเปซเนี่ยแหละ
การคบคนก็เหมือนกับไส้อั่ว ที่ดูภายนอกแล้วแข็งแกร่ง. . . . . แต่เมื่อคุณลองกระเทาะ
--ขอให้ทุกคนได้คะแนนดีๆนะค้า-- --มิสเพื่อนๆ-- ขอให้ตรองมามาบ้านเราพุ่งนี้ได้เถิ้ด--
|
|
|
